|
| Anasayfa | Hakkımızda | Künye| İletişim | Haber Ara | Anketler | Sitene Ekle | Bugün : 12 Mart 2010, Cuma Yıl : 13 Sayı : 4818 |
KATEGORİLER
HABER ARA
EN ÇOK OKUNANLAR
Unutulan Çocuk
 Yazar |
: Şuayip Odabaşı |
| Okunma |
: 151 |
 Tarih |
: 28 Haziran 2009 18:37 |
Yıllarca otobüsle seyahat ettim.
İki çocuğumda, otobüslerde ayaklarımın altında uyuyarak gidip geldiler.
Çanakkale, Batman hattında.
Bir defada ya da aktarmalarla,1800 km.
Param olsaydı da, koltuk satın alabilseydim.
Otobüslerde unutulan battaniyeler, ayakkabılar, emzikler, oyuncaklar, hırkalar… Neler neler…
Yalnız çocuklarımı, hiçbir yerde unutmadım.
Bir maaşla, onların en iyi giysileri almalarını sağladım.
10 yaşına girmeden ikisini de alış verişte ve beğendiğini almada özgür bıraktım. Doğru harcamayı da öğrettim.
Bir yolculuk sırasında, otobüs yola koyuldu.
Kaptanı, birkaç km. sonra bir taksi durdurdu.
Dinlenme tesisinden bizim otobüse yetişenler, bir çocuğu otobüse bindirip herkese gösterdiler.
-Bu çocuğun ailesi var mı otobüste?
Bir kadın çığlığı bastı.
-Aaaaa bu benim oğlum, şimdi buradaydı (!)
Gülüşmeler… Birisi çocuğu ışınladı mı ne.
Kadın, çocuğunu unutmuştu, dinlenme tesisinde.
Kocasıyla azıcık hırlaştılar. Konu kapatıldı.
Zaman zaman oto garajlarda, ilginç malzemelerin unutulduğunu duyarız.
Köpeğini unutan. Papağanını bırakan. Ayakkabısını tekini unutanlar.
Birde ocakta, yemeği unutanlar var. Gazı açık unutanlar. Musluğu açık unutanlar. Aracını park ettiği yeri unutanlar. Adamın karnında makas unutanlar. Alışveriş yapıp, aldıklarını markette unutanlar. Pantolon giymeyi unutup, işe gidenler… Unutanlar… Unutanlar…
Neler neler…
Unutmakla, büyük facialarda yaşanıyor böylece.
Bir de otomobillerin içinde unutulan, köpekler (başka canlılarda var) var.
Bütün kapıları kilitli, camları kapalı, sıcak bir ortamda bırakılan ve otomobilin içinde ölen havasızlıktan köpekler…
Bir canlının ilgisizlikten ve vurdumduymazlıktan, boşu boşuna ölmesi ne kötü.
Ne yazık ki, böyle kilitli camları kapalı otomobillerde çocuklarda unutuluyor.
Ne yazık ki, ölüyorlar da.
Acı ama gerçek.
Bir çocuk ölüyor.
Bu nasıl bir davranıştır, bilemiyorum.
Çocuğu ölen kişinin, abuk sabuk mazeretleri…
Adam, bir başka ilçeye eşini bir özel güne götürüyor. Belirlenen saatte eşini alıp eve dönecekler. Beyefendi, bir yerlerde birkaç saat takılıyor. Binip aracına, ilçeye geri dönüyor. Evinin kapı zilini çalıyor. Çıkan yok. Eşini merak ediyor. Kayınvalidesini arıyor. İlçe içinde ki arkadaşlarını arıyor. Eşi yok. Neredeyse polise gidecek. Eşi arkadaşının arabasıyla eve gelince, ancak hatırlayabiliyor olayı. (Bu olay gerçektir. İsimleri bende saklı)
Ben buna unutmak derim. Bu bir gerçektir. (Hanımı adamcağızı bu hayattan belki de bıktırmıştır. Ne bileyim. Adam unutmuş işte)
Ben buna gülerim.
Unutmak böyle, masum bir şekilde sonuçlansa, gülerim.
Ne yazık ki, hep böyle olmuyor.
Bütün unutkanlıklar, böyle komik sonuçlanmıyor.
Unutmak, eğer bir sorumsuzluk sonucu gerçekleşmişse çok acı sonuçları olabiliyor.
Bir öğretmen arkadaşımı, bir otomobilden bir çocuğu indirirken gördüm.
Beş yaşlarında bir çocuk.
Zıpkın gibi, sevimli bir çocuk.
Güneşin altında, fırın gibi olmuş otomobilden çıkmış ıslak bir çocuk.
Saçlarının ucundan, ter damlıyor.
Sinirden ağlıyor.
“Bıraktılar beni. İnme dediler”
Çocuğu aldık öğretmen evinin balkonuna. Ilık bir içecek yaptırdık. Koyduk önüne.
Sakinleşen efeye sorduk.
Adın ne senin?
-Furkan.
Soyadın?
-Öztürk.
-Adamım, nereye gitti, babanla annen?
Furkan, ılık portakalı içince kendine geldi.
-Babam şöyle gitti, diyerek eliyle gittiği yönü gösterdi.
-Ya annen nereye gitti?
-Annem berbere gitti. Traş olacakmış.
Biz masadakiler gülüştük. Furkan’ın kuaförden haberi yok. Çünkü, köyde yaşıyor.
Arkadaşım, öğretmenevi içinde bulunan kuaföre gidip, Furkan’ın annesini buldu.
Furkan’ı teslim ettik annesine. Furkan’ın bir küçük kardeşi daha var. İkisi birden çıktılar dışarıya kuaförden. İki küçük delikanlı.
Annesinin, bizden haberi yok.
Bizim Furkan’dan, çök haberimiz var.
Furkan’dan bana fotoğraflar kaldı.
Niye unutur insan?
Niye ihmal eder bazı şeyleri?
Bir anlık unutmak, küçük ve basit hareketler bizi büyük tehlikelere itebilir.
Mazeretimiz hep hazırdır.
Unuttum/Unutmuşum.
Bir arabesk söz vardır.
“Unutanlar da bir gün unutulur”
Ya da;
“Unutulanlar, unutanları asla unutmaz”
Paranızı, otomobilinizi, ceketinizi… Ne bileyin bir şeylerinizi unutun bir yerlerde.
“Çocuklarınızı unutmayın”
Bir ömrü paylaştığınız, “eşinizi” unutmayın.
Bazıları da, “anne, babalarını” unutmasın cami avlularında.
Bazen, “unuttum” denek mazeret değildir.
-Furkan! Bana neler yazdırdın. Seni unutmayacağım.
Unutmayacağımız çok şey var, kısa ömrümüzde.
Ben unutmayacağım.
Siz de unutmayın.
Şuayip ODABAŞI
sodabasi-57@hotmail.com
(Emeğe Saygı-Tüm Hakları Saklıdır-Bu köşe yazısı çoğaltılamaz ve kopyalanamaz)
İki çocuğumda, otobüslerde ayaklarımın altında uyuyarak gidip geldiler.
Çanakkale, Batman hattında.
Bir defada ya da aktarmalarla,1800 km.
Param olsaydı da, koltuk satın alabilseydim.
Otobüslerde unutulan battaniyeler, ayakkabılar, emzikler, oyuncaklar, hırkalar… Neler neler…
Yalnız çocuklarımı, hiçbir yerde unutmadım.
Bir maaşla, onların en iyi giysileri almalarını sağladım.
10 yaşına girmeden ikisini de alış verişte ve beğendiğini almada özgür bıraktım. Doğru harcamayı da öğrettim.
Bir yolculuk sırasında, otobüs yola koyuldu.
Kaptanı, birkaç km. sonra bir taksi durdurdu.
Dinlenme tesisinden bizim otobüse yetişenler, bir çocuğu otobüse bindirip herkese gösterdiler.
-Bu çocuğun ailesi var mı otobüste?
Bir kadın çığlığı bastı.
-Aaaaa bu benim oğlum, şimdi buradaydı (!)
Gülüşmeler… Birisi çocuğu ışınladı mı ne.
Kadın, çocuğunu unutmuştu, dinlenme tesisinde.
Kocasıyla azıcık hırlaştılar. Konu kapatıldı.
Zaman zaman oto garajlarda, ilginç malzemelerin unutulduğunu duyarız.
Köpeğini unutan. Papağanını bırakan. Ayakkabısını tekini unutanlar.
Birde ocakta, yemeği unutanlar var. Gazı açık unutanlar. Musluğu açık unutanlar. Aracını park ettiği yeri unutanlar. Adamın karnında makas unutanlar. Alışveriş yapıp, aldıklarını markette unutanlar. Pantolon giymeyi unutup, işe gidenler… Unutanlar… Unutanlar…
Neler neler…
Unutmakla, büyük facialarda yaşanıyor böylece.
Bir de otomobillerin içinde unutulan, köpekler (başka canlılarda var) var.
Bütün kapıları kilitli, camları kapalı, sıcak bir ortamda bırakılan ve otomobilin içinde ölen havasızlıktan köpekler…
Bir canlının ilgisizlikten ve vurdumduymazlıktan, boşu boşuna ölmesi ne kötü.
Ne yazık ki, böyle kilitli camları kapalı otomobillerde çocuklarda unutuluyor.
Ne yazık ki, ölüyorlar da.
Acı ama gerçek.
Bir çocuk ölüyor.
Bu nasıl bir davranıştır, bilemiyorum.
Çocuğu ölen kişinin, abuk sabuk mazeretleri…
Adam, bir başka ilçeye eşini bir özel güne götürüyor. Belirlenen saatte eşini alıp eve dönecekler. Beyefendi, bir yerlerde birkaç saat takılıyor. Binip aracına, ilçeye geri dönüyor. Evinin kapı zilini çalıyor. Çıkan yok. Eşini merak ediyor. Kayınvalidesini arıyor. İlçe içinde ki arkadaşlarını arıyor. Eşi yok. Neredeyse polise gidecek. Eşi arkadaşının arabasıyla eve gelince, ancak hatırlayabiliyor olayı. (Bu olay gerçektir. İsimleri bende saklı)
Ben buna unutmak derim. Bu bir gerçektir. (Hanımı adamcağızı bu hayattan belki de bıktırmıştır. Ne bileyim. Adam unutmuş işte)
Ben buna gülerim.
Unutmak böyle, masum bir şekilde sonuçlansa, gülerim.
Ne yazık ki, hep böyle olmuyor.
Bütün unutkanlıklar, böyle komik sonuçlanmıyor.
Unutmak, eğer bir sorumsuzluk sonucu gerçekleşmişse çok acı sonuçları olabiliyor.
Bir öğretmen arkadaşımı, bir otomobilden bir çocuğu indirirken gördüm.
Beş yaşlarında bir çocuk.
Zıpkın gibi, sevimli bir çocuk.
Güneşin altında, fırın gibi olmuş otomobilden çıkmış ıslak bir çocuk.
Saçlarının ucundan, ter damlıyor.
Sinirden ağlıyor.
“Bıraktılar beni. İnme dediler”
Çocuğu aldık öğretmen evinin balkonuna. Ilık bir içecek yaptırdık. Koyduk önüne.
Sakinleşen efeye sorduk.
Adın ne senin?
-Furkan.
Soyadın?
-Öztürk.
-Adamım, nereye gitti, babanla annen?
Furkan, ılık portakalı içince kendine geldi.
-Babam şöyle gitti, diyerek eliyle gittiği yönü gösterdi.
-Ya annen nereye gitti?
-Annem berbere gitti. Traş olacakmış.
Biz masadakiler gülüştük. Furkan’ın kuaförden haberi yok. Çünkü, köyde yaşıyor.
Arkadaşım, öğretmenevi içinde bulunan kuaföre gidip, Furkan’ın annesini buldu.
Furkan’ı teslim ettik annesine. Furkan’ın bir küçük kardeşi daha var. İkisi birden çıktılar dışarıya kuaförden. İki küçük delikanlı.
Annesinin, bizden haberi yok.
Bizim Furkan’dan, çök haberimiz var.
Furkan’dan bana fotoğraflar kaldı.
Niye unutur insan?
Niye ihmal eder bazı şeyleri?
Bir anlık unutmak, küçük ve basit hareketler bizi büyük tehlikelere itebilir.
Mazeretimiz hep hazırdır.
Unuttum/Unutmuşum.
Bir arabesk söz vardır.
“Unutanlar da bir gün unutulur”
Ya da;
“Unutulanlar, unutanları asla unutmaz”
Paranızı, otomobilinizi, ceketinizi… Ne bileyin bir şeylerinizi unutun bir yerlerde.
“Çocuklarınızı unutmayın”
Bir ömrü paylaştığınız, “eşinizi” unutmayın.
Bazıları da, “anne, babalarını” unutmasın cami avlularında.
Bazen, “unuttum” denek mazeret değildir.
-Furkan! Bana neler yazdırdın. Seni unutmayacağım.
Unutmayacağımız çok şey var, kısa ömrümüzde.
Ben unutmayacağım.
Siz de unutmayın.
Şuayip ODABAŞI
sodabasi-57@hotmail.com
(Emeğe Saygı-Tüm Hakları Saklıdır-Bu köşe yazısı çoğaltılamaz ve kopyalanamaz)
|
Yazdırılabilir Sayfa |
Word'e Aktar |
Tavsiye Et
SON DAKİKA HABERLERİ
| Şaban Karakaya |  |
| Yeni Bir Yıl, Yeni Bir Umut... |
| Şuayip Odabaşı |  |
| Yalnız ve Kimsesiz Kuşlar |
| Gülgün Yazıcı |  |
| Anadolu İnsanının İslam Anlayışı |
| Mesut Yazıcı |  |
| Bugün Türkiye'de Arapça Öğrenmek Mümkün Değil, Neden ? |
| Bilal Karaaslan |  |
| 2008-2009 Eğitim-Öğretim Yılında Çan MYO |
kopyalanması veya yayınlanması yasaktır. Aksi takdirde resmi işlemlere başvurulacaktır.
|
Bu sistem MyDesign Haber Sistemi ile oluşturulmuş olup, sistemin genel düzenlenmesi, modifikasyonu ve uygulamaları Erdem Arslan tarafından yapılmıştır. |